Daantje schrijft

Hij geeft extra gas, deze stoep is een lastige. Als het karretje de hobbel neemt, zakt zijn pet een beetje scheef. Hij bijt hard op zijn lip. De bekende ijzersmaak. Dan snel naar boven kijken, de lucht, best blauw. Bijna. Het valt allemaal best mee.

Een auto passeert hem met een vaart. Een plas, spettert, water, zijn kruis.  

De goede moed.

Voorop zijn karretje prijken plastic bloemen. Rood, geel, blauw, paars. Hij glimlacht.

De buren hadden gekeken. Hoe hij het plastic met zorg rangschikte, met zijn handen grauw van ouderdom. Hij voelde hoe het puntje van zijn tong naar buiten stak.

Laat ze maar lachen.

Een meisje had ze op haar fiets. Ook zo voorop. Hij was haar achterna gereden, zo hard als zijn karretje kon. Zag haar het park in rijden. De gouden haren lagen op haar smalle rug, ze droeg een rode jurk. Het was of ze was omringd door de bloemen en het had hem doen denken aan iets van vroeger.

Als een poëzieplaatje.

Dansen alsof niemand je ziet

Schrijven alsof niemand je leest

In de bakker in Noord staat de tijd stil. Er hangt een geur die je tegenwoordig nergens meer ruikt. Het is een geur vol belofte: gebak, koek, chocolade en vers brood gecombineerd met de geur van geschuurd hout, met groene zeep geschrobde plavuizen en een vleugje terpentine waarmee de glazen vitrines tot glimmens zijn gepoetst. De schappen puilen uit met broden in alle soorten en maten. Notenbrood, suikerbrood, tijgerbrood. Daaronder rieten manden met bolletjes, hard, zacht, wit, bruin. Kwarkbollen, chocoladecroissants. Onder de toonbank lacht het gebak je tegemoet, de verjaardagstaarten met gezichten, ogen van slagroom en hagelslag, een mond van marsepein. En dan de rijen kasten volgestouwd met snoep in felgekleurde blikken waarop kinderen spelend met een houten tol staan afgebeeld. Kettingen van spek, versuikerde sneeuwmannetjes en boerderijdieren van rode, groene en gele zoetigheid.  

Maar het allermooiste is de juffrouw. Omdat ze zo goed past bij de winkel. Haar stem, hoog en met een zangerig Amsterdams accent, haar gezicht, alles rond met twee lachende halve maantjes als ogen, haar kapsel: een hoge suikerspin in de kleur oranjeroze. Maar het is vooral de manier waarop ze ‘lekker snoepen’ zegt. Met die twee woorden gooit ze je zo in de schoot van je oma, die waarschijnlijk naar precies zo’n zelfde winkel ging. Om lekker te snoepen.

“Je gaat die poezen toch niet wegdoen voor hem?”

...

“Wie denkt hij wel niet dat hij is?”

...

“Als hij niet van dieren houdt, houdt ie ook niet van mensen. Hij houdt alleen maar van zichzelf. Mister Wonderful.”

...

"Allergie m’n reet.”

...

Zijn donkere lijf is groot maar als dat van een kind. Hij draagt een zonnebril en een vlassige sik, zijn broekspijpen zijn omgeslagen, de tenen van zijn grote voeten steken over de randen van zijn teenslippers. Hij staat vooraan op de pont, en lijkt zomaar wat te kijken.

In zijn hand heeft hij een kleine perzik met een zachtroze velletje. Hij brengt de perzik naar zijn gezicht. Hap. Nee. Hij brengt de vrucht naar zijn neus. Die neus: groot en zacht. Langzaam drukt hij de perzik tegen zijn neusgaten, de neus beweegt een beetje mee. Hij snuift. Aarzelt. Laat de perzik zakken. Kijkt weer wat om zich heen. En ruikt dan nog een keer. Houdt hem nu tegen zijn neus gedrukt. En kijkt weer rond.

De neus en de perzik liggen nu zacht tegen elkaar aan gedrukt. De geur van de tropen, zoete vuurlucht, hete droge aarde. En dat op het koude zwarte water van het IJ.

Dan laat hij de perzik weer zakken. Zou hij verrot zijn? Nee. Opeens, met een trefzeker gebaar, brengt hij hem naar zijn mond en zet zijn tanden er in. Het velletje breekt, zijn tanden snijden soepel door het malse vruchtvlees. Er druipt een straaltje sap langs zijn kin.

De pont meert aan, de klep valt met een luide klap op de kade. Passagiers bewegen ongedurig, als hazewindhonden in hun hokjes voor de start. Hij heeft geen haast. In trage pas, zijn rug trots hol, loopt hij van de pont af terwijl mensen langs hem heen schieten op hun fietsen. De perzik is nog niet op.